Editing Julian Tuwim - Śmierć nad głowami

  Rozciągnęła się Nuda nad nami,
  Zatroskały się serca okrutnie,
  Bo poczuliśmy śmierć nad głowami:
  [........] tak cicho, tak smutnie...<br/>
  Z mokrych ulic wracamy do domu
  I coś korci nas, w duszach nurtuje,
  Nie mówimy o niczem nikomu.
  Samo stanie się. Każdy poczuje.<br/>
  ... Siedzą chmurni, stroskani przy świecach,
  I my przy nich siadamy w milczeniu...
  Nagle ciarki przebiegną po plecach --- --- ---!!
  Cisza. Każdy utonął w wspomnieniu.<br/>
  O, powiedzmy choć! O, już nie kryjmy!
  O, zapłaczmy głęboko, rozpacznie!
  ...Później snem białośnieżnym zaśnijmy,
  Może przeszłość choć śnić nam się zacznie!<br/>
  Może serca nam pękną z żałości,
  Żeśmy byli tak bardzo szczęśliwi!
  Żeśmy żyć nie umieli w radości!
  Może rozpacz nas, rozpacz ożywi!<br/>
  ...Ale siedzą stroskani okrutnie,
  I my z nimi i Nuda nad nami...
  Zaszumiała nam cicho i smutnie,
  Zaszumiała nam śmierć nad głowami...  

{{MetaUtwor
|Autor=Julian Tuwim
|Tytul=Śmierć nad głowami
|Published = Nowy Kurier Łódzki
|Nr = 103
|Data = 1915
|Strona = 1
|Przedruk = ''Siódma jesień'', Tow. Wydawnicze Ignis, Warszawa 1922; ''Wiersze zebrane'', J. Przeworski, Warszawa 1933; ''Dzieła'', Czytelnik, Warszawa 1955;
|Uwagi = Pierwodruk podpisany: R. P., tytuł ''Dzień nasz''. W pierwodruku --- charakterystyczne dla młodzieńczej twórczości Tuwima różnice w stosunku do wydań późniejszych (niektóre wyrazy pisane z dużej litery, np. "Nuda", itp.).
|Źródło = wg pierwodruku
}}