http://www.sapijaszko.net/index.php?action=history&feed=atom&title=Antoni_S%C5%82onimski_-_Wystawa_radjowa 2026-08-16T05:47:44Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.28.0 http://www.sapijaszko.net/index.php?title=Antoni_S%C5%82onimski_-_Wystawa_radjowa&diff=1074&oldid=prev 2012-03-15T19:43:04Z

<p>Utworzył nową stronę „{{MetaUtwor |klucz=slonimski-wystawa-1926-06-19 |Autor=Antoni Słonimski |Tytul=Wystawa radjowa |Published=Cyrulik Warszawski |Nr=3 (3) |Data=1926 |Strona=7 |Przedruk= ...”</p> <p><b>New page</b></p><div>{{MetaUtwor<br /> |klucz=slonimski-wystawa-1926-06-19<br /> |Autor=Antoni Słonimski<br /> |Tytul=Wystawa radjowa<br /> |Published=Cyrulik Warszawski<br /> |Nr=3 (3)<br /> |Data=1926<br /> |Strona=7<br /> |Przedruk=<br /> |Uwagi = Jest to humorystyczny opis I Międzynarodowej Wystawy Radiowej, która odbyła się w Warszawie w maju 1926 r.<br /> |Źródło = {{Źródło|Typ=Journal|Klucz=CW-1926-3}}<br /> |Gatunek = {{Gatunek|Rodzaj=Artykuł}} {{Gatunek|Rodzaj=Satyra}}<br /> |Treść = <br /> W szkole Podchorążych ruch szalony. Przez sale wystawy przewala tłum cywilnych osób, z których każda przyszła tu paco innego.<br /> <br /> - Patrz Felek - powiada jakiś młodzieniec w kołnierzu à la Słowacki - tu, gdzie leży ten odbiornik detektorowy, stały kulomioty, a tu przy tym oknie widać ślady od granatu.<br /> <br /> - Szkoda, że tu stoi prądnica Marconiego, bo możnaby zobaczyć dziurę w podłodze.<br /> <br /> Jak widać, tych młodzieńców mało interesują wynalazki i zdobycze genjuszu ludzkiego. Przed kioskiem Polskiej Stacji Nadawczej stoi jakaś babina i narzeka:<br /> <br /> - Czy to porządek jest, żeby wszystkim to samo grało? &quot;Mój&quot; kupił za dwieście złotych aparat a to samo mu grają, co na czwartym piętrze u tego introligatora, co to z Rosji wrócił i na wiarę z kobitą żyje.<br /> <br /> Największe powodzenie ma oddział, w którym demonstrują szybkość wymiany radjotelegraficznej z Ameryką.<br /> <br /> Urzędnik nadaje depeszę i w kilkadziesiąt sekund później pokazuje odpowiedż stacji z New-Yorku. Robi to z miną człowieka, który pierwszy wpadł na pomysł zastosowania fal Hertza do przedawania depesz.<br /> <br /> - Buja gości - tłumaczy jakiś frant niedzielny, ubrany we frakową koszulę i jasny garnitur, - kto go sprawdzi z kiem gada? Wszystko to, panno Józiu, żydowskie wymysły i kawały, żeby tego złocisza od frajera wycisnąć.<br /> <br /> - Niby na ten przykład jak z tem głodomorem - odpowiada jego bardzo czerwona na twarzy towarzyszka.<br /> <br /> - Cudu nie widzę - zwierza się jakiś starozakonny kupiec - to, że Ameryka mówi to jest mało, co ona mówi, to tyż nie jest dużo, a pożyczki dolarowej to oni przez radjoaparat nie dostaną.<br /> <br /> Chłopcy, mali uczniacy z palcami zawalanemi atramentem to najliczniejsi goście wystawy. Ci malcy, którzy lepiej się znają na kinie od Irzykowskiego, ci młodzi entuzjaści techniki orjentują się w radjo bez porównania bieglej od swoich rodziców i opiekunów.<br /> <br /> - Mamusiu - pyta się taki dwunastoletni uczniak - czy lampa katodowa może działać jako amplifikator?<br /> <br /> - Nie garb się - chodź prosto - strofuje go młoda mamusia. - Chodzenie prosto jest bowiem jedyną jeszcze dziedziną, w której może imponować synowi.<br /> <br /> Przed tablicą z napisem &quot;Zmiany potencjału&quot; chichocze jakiś obywatel z prowincji i bijąc w brzuch swego towarzysza, szepcze mu coś do ucha.<br /> <br /> Tuż obok mała dziewczynka przestraszyła się Jazzbandu z Deventry i ryczy głośniej od głośnika Marconiego.<br /> <br /> - Cicho, bo cię ten żyd weźmie - uspakaja ją niańka, wskazując portret Hertza.<br /> <br /> W okół głośników ryczących naprzemian wszystkiemi głosami świata, tłok jest największy. Tuż koło mnie stoi oparty o balustradę student o bladej i nieogolonej twarzy.<br /> <br /> - Słuchajcie Zadkinówna - mówi do swej towarzyszki - czy słyszycie wielojęzyczną pieśń Kosmosu? Ten chaos niebytu? Wiecie, ja lubię ten rytm cywilizacji, te kroki, które się rozlegają w naszych czasach, te świsty maszyn, które działają na mnie, jak narkoza...<br /> <br /> Jego towarzyszka, pulchna żydóweczka, z rodzaju tak zwanych &quot;miłych brudasów&quot;, patrząc mu głęboko w oczy, odpowiada:<br /> <br /> - Wy, Szwalbe, jesteście naprawdę człowiekiem współczesnym.<br /> <br /> - Tak ja wogóle jestem dziwak - odpowiada młodzieniec i patrzy z zadumą przez okno.<br /> <br /> Przy wejściu do bufetu jakaś wytworna eteryczna dama rozmawia z młodym oficerem.<br /> <br /> - Mąż wyjechał, niech pan przyjdzie wieczorem, pokażę panu aparat.<br /> <br /> - Nareszcie - szepcze czule oficer i całuje ją przeciągle w rączkę.<br /> <br /> Przeciskam się przez tłum, kierując ku wyjściu. Nagle wzrok mój pada na wielki świecący napis: &quot;Gdy aparat twój gdera-Bierz słuchawki na Nespera&quot;, a niżej: &quot;Gdy aparat żle odbiera-Zmień słuchawki na Nespera&quot;. Jest to wielki konkurs na dwuwiersz, reklamujący słuchawki. Sto nagród. Szalone zainteresowanie. Czuję, że ogarnia mnie zaraza tego rymu.<br /> <br /> Już po paru sekundach jestem autorem dwuwierszy w rodzaju &quot;Bomby kupuj u Steigera - A słuchawki u Nespera&quot;, lub &quot;Chociaż żona, syn, umiera, - Rypaj bracie do Nespera&quot;. Jest to najwyższy czas, aby opuścić wystawę radjową. Konkurs Nespera może ludzi wrażliwych doprowadzić do ciężkiej, długiej choroby nerwowej. Nie wiem, czy uda mi się pozbyć tego natręctwa. W każdym razie teraz jeszcze resztką świadomości oznajmiam doktorowi Bychowskiemu, dla ułatwienia kuracji psychoanalitycznej, że mam kompleks Nespera.<br /> }}</div>

Gsapijaszko