Gsapijaszko: zamienił w treści „---” na „—”

2012-03-16T19:08:40Z

zamienił w treści „---” na „—”

Gsapijaszko: Utworzył nową stronę „{{MetaUtwor |klucz=lechon-nowy-1924-07-27 |Autor=Jan Lechoń |Tytul=Nowy program "Niebieskiego Ptaka" |Published = Wiadomości Literackie |Nr = 30 (30) |Data = 1924-07-...”

2011-07-31T07:05:00Z

Utworzył nową stronę „{{MetaUtwor |klucz=lechon-nowy-1924-07-27 |Autor=Jan Lechoń |Tytul=Nowy program "Niebieskiego Ptaka" |Published = Wiadomości Literackie |Nr = 30 (30) |Data = 1924-07-...”

New page

{{MetaUtwor
|klucz=lechon-nowy-1924-07-27
|Autor=Jan Lechoń
|Tytul=Nowy program "Niebieskiego Ptaka"
|Published = Wiadomości Literackie
|Nr = 30 (30)
|Data = 1924-07-27
|Strona = 3
|Przedruk =
|Uwagi = W pierwodruku podpis jl.
|Gatunek = {{Gatunek|Rodzaj=Recenzja}}
|Źródło = {{Źródło|Typ=Journal|Klucz=WL-1924-30}}
|Treść =
Drugi program "Niebieskiego Ptaka" nie jest już rewelacją, którą był pierwszy, --- jest w przeważnej części jego doskonałą kopją, szeregiem czarujących lub wzruszających pendants do tych niezwykłych scenek, któreśmy już oklaskiwali. Ale tem lepiej pokazuje istotę teatrzyku rosyjskiego, jest świetną lekcją na temat: co może zrobić inteligencja, sumienność reżyserska i rzetelna praca aktorów. Świetny pomysł ma "Wańka-Tanka" (p. Nielidow jest przezabawny); "Time is money" --- to, jako zmechanizowanie ruchów, kolor, natężenie światła, poprostu ekstrakt Ameryki, powiedzmy coctail; romans Glinki ma perwersyjnie dyskretną zmysłowość o najwyższej wytworności, --- ale dopiero inscenizacja obrazu Jaroszenki pokazuje, czem jest reżyser, --- "wo ist der blaue Vogel begraben": pomysł jest tak specjalnie rosyjski, że dla Polaka poprostu nie do przyjęcia, więc i nie do dyskusji, --- ale wykonanie! Ubóstwo ruchów daje przejmujące wrażenie jakiegoś groźnego skupienia, --- tragicznej wewnętrznej siły, --- każdy gest jest, ma się wrażenie, obliczony co do sekundy; --- jeżeli nie jesteśmy wzruszeni do głębi, to już nie myśmy winni, ani teatr --- tylko nasza przeklęta polska natura. A pozatem: pani Petersen daje w "Katarynce" arcydzieło sentymentu i najwyższej klasy komizmu, Chenkin ma swój własny patetyczny ton w deklamacji, śpiewa "Piosenki błazna" z tą wspaniałą teatralnością, która właśnie stworzyła teatr, pan Jarossy jako conférencier samą już sylwetką daje wrażenie czegoś bardzo europejskiego --- mówi rzeczy przemile błahe z doskonale wychowaną nonszalancją.

<p class="wyposrodkowany">*</p>

I jeszcze jedno na zakończenie. Czy naprawdę wypada, żebyśmy mając swoich Boda przedewszystkiem i panią Pogorzelską --- a dalej Maszyńskiego, Rentgena, Orwida, Lawińskiego, Toma, takich malarzy --- jak Stryjeńska, autorów --- jak Boy, Tuwim, Słonimski, reżyserów --- jak Schiller i Trzciński... Nie stanowczo. Byłoby hańbą, żebyśmy nie mieli od sezonu jakiegoś swojego np. "Czerwonego Koguta".
}}

@@ Line 12: / Line 12: @@
 |Źródło = {{Źródło|Typ=Journal|Klucz=WL-1924-30}}
 |Treść =
-Drugi program "Niebieskiego Ptaka" nie jest już rewelacją, którą był pierwszy, --- jest w przeważnej części jego doskonałą kopją, szeregiem czarujących lub wzruszających pendants do tych niezwykłych scenek, któreśmy już oklaskiwali. Ale tem lepiej pokazuje istotę teatrzyku rosyjskiego, jest świetną lekcją na temat: co może zrobić inteligencja, sumienność reżyserska i rzetelna praca aktorów. Świetny pomysł ma "Wańka-Tanka" (p. Nielidow jest przezabawny); "Time is money" --- to, jako zmechanizowanie ruchów, kolor, natężenie światła, poprostu ekstrakt Ameryki, powiedzmy coctail; romans Glinki ma perwersyjnie dyskretną zmysłowość o najwyższej wytworności, --- ale dopiero inscenizacja obrazu Jaroszenki pokazuje, czem jest reżyser, --- "wo ist der blaue Vogel begraben": pomysł jest tak specjalnie rosyjski, że dla Polaka poprostu nie do przyjęcia, więc i nie do dyskusji, --- ale wykonanie! Ubóstwo ruchów daje przejmujące wrażenie jakiegoś groźnego skupienia, --- tragicznej wewnętrznej siły, --- każdy gest jest, ma się wrażenie, obliczony co do sekundy; --- jeżeli nie jesteśmy wzruszeni do głębi, to już nie myśmy winni, ani teatr --- tylko nasza przeklęta polska natura. A pozatem: pani Petersen daje w "Katarynce" arcydzieło sentymentu i najwyższej klasy komizmu, Chenkin ma swój własny patetyczny ton w deklamacji, śpiewa "Piosenki błazna" z tą wspaniałą teatralnością, która właśnie stworzyła teatr, pan Jarossy jako conférencier samą już sylwetką daje wrażenie czegoś bardzo europejskiego --- mówi rzeczy przemile błahe z doskonale wychowaną nonszalancją.
+Drugi program "Niebieskiego Ptaka" nie jest już rewelacją, którą był pierwszy, — jest w przeważnej części jego doskonałą kopją, szeregiem czarujących lub wzruszających pendants do tych niezwykłych scenek, któreśmy już oklaskiwali. Ale tem lepiej pokazuje istotę teatrzyku rosyjskiego, jest świetną lekcją na temat: co może zrobić inteligencja, sumienność reżyserska i rzetelna praca aktorów. Świetny pomysł ma "Wańka-Tanka" (p. Nielidow jest przezabawny); "Time is money" — to, jako zmechanizowanie ruchów, kolor, natężenie światła, poprostu ekstrakt Ameryki, powiedzmy coctail; romans Glinki ma perwersyjnie dyskretną zmysłowość o najwyższej wytworności, — ale dopiero inscenizacja obrazu Jaroszenki pokazuje, czem jest reżyser, — "wo ist der blaue Vogel begraben": pomysł jest tak specjalnie rosyjski, że dla Polaka poprostu nie do przyjęcia, więc i nie do dyskusji, — ale wykonanie! Ubóstwo ruchów daje przejmujące wrażenie jakiegoś groźnego skupienia, — tragicznej wewnętrznej siły, — każdy gest jest, ma się wrażenie, obliczony co do sekundy; — jeżeli nie jesteśmy wzruszeni do głębi, to już nie myśmy winni, ani teatr — tylko nasza przeklęta polska natura. A pozatem: pani Petersen daje w "Katarynce" arcydzieło sentymentu i najwyższej klasy komizmu, Chenkin ma swój własny patetyczny ton w deklamacji, śpiewa "Piosenki błazna" z tą wspaniałą teatralnością, która właśnie stworzyła teatr, pan Jarossy jako conférencier samą już sylwetką daje wrażenie czegoś bardzo europejskiego — mówi rzeczy przemile błahe z doskonale wychowaną nonszalancją.
 <p class="wyposrodkowany">*</p>
-I jeszcze jedno na zakończenie. Czy naprawdę wypada, żebyśmy mając swoich Boda przedewszystkiem i panią Pogorzelską --- a dalej Maszyńskiego, Rentgena, Orwida, Lawińskiego, Toma, takich malarzy --- jak Stryjeńska, autorów --- jak Boy, Tuwim, Słonimski, reżyserów --- jak Schiller i Trzciński... Nie stanowczo. Byłoby hańbą, żebyśmy nie mieli od sezonu jakiegoś swojego np. "Czerwonego Koguta".
+I jeszcze jedno na zakończenie. Czy naprawdę wypada, żebyśmy mając swoich Boda przedewszystkiem i panią Pogorzelską — a dalej Maszyńskiego, Rentgena, Orwida, Lawińskiego, Toma, takich malarzy — jak Stryjeńska, autorów — jak Boy, Tuwim, Słonimski, reżyserów — jak Schiller i Trzciński... Nie stanowczo. Byłoby hańbą, żebyśmy nie mieli od sezonu jakiegoś swojego np. "Czerwonego Koguta".
 }}

Jan Lechoń - Nowy program "Niebieskiego Ptaka" - Revision history

Gsapijaszko: zamienił w treści „---” na „—”

Gsapijaszko: Utworzył nową stronę „{{MetaUtwor |klucz=lechon-nowy-1924-07-27 |Autor=Jan Lechoń |Tytul=Nowy program "Niebieskiego Ptaka" |Published = Wiadomości Literackie |Nr = 30 (30) |Data = 1924-07-...”