Julian Tuwim - Hagiografia - Revision history

Gsapijaszko: zamienił w treści „---” na „—”

2014-01-07T08:23:53Z

zamienił w treści „---” na „—”

Gsapijaszko at 12:01, 28 June 2013

2013-06-28T12:01:46Z

Gsapijaszko: Utworzył nową stronę „{{MetaUtwor |klucz = tuwim-hagiografia-1928-10-07 |Autor = Julian Tuwim |Tytul = Hagiografia |Published = Wiadomości Literackie |Nr = 41 (249) |Data = 1928-10-07 |Stro...”

2013-06-28T10:44:22Z

Utworzył nową stronę „{{MetaUtwor |klucz = tuwim-hagiografia-1928-10-07 |Autor = Julian Tuwim |Tytul = Hagiografia |Published = Wiadomości Literackie |Nr = 41 (249) |Data = 1928-10-07 |Stro...”

New page

{{MetaUtwor
|klucz = tuwim-hagiografia-1928-10-07
|Autor = Julian Tuwim
|Tytul = Hagiografia
|Published = Wiadomości Literackie
|Nr = 41 (249)
|Data = 1928-10-07
|Strona = 1
|Źródło = {{Źródło|Typ=Journal|Klucz=WL-1928-41}}
|Gatunek = {{Gatunek|Rodzaj=Wiersz}}
|Przedruk =
|Uwagi = Podobnie jak i ''Litania'', wiersz ten był atakowany za bluźnierstwo --- patrz {{Patrz|komu-1928-10-14}}.
|Treść =
<poem>
Pergaminowi święci, straszydła zasuszone,
Siedzą w niebiosach kołem, jak na akademji.
Puszy się żółty świętek kiedy jest patronem,
Nędzną radość imienin nasłuchując z ziemi.

Byli dawniej majstrami, chorążymi cechów,
Chodzili na majówki Kasy Pogrzebowej,
Umierali w niedzielę --- ważnie, bez uśmiechu,
Wydłużając się w laskę gromnicy woskowej.

Przeczuwali, konając, panopticum boże,
Gdy w kolistem prezydjum niebiańskich zdechlaków
Zaczną krążyć dostojnie, zmieniani przez zorze,
Po tym kalendarzowym świątecznym zodjaku.

Więc już zawczasu czcili prochy i popioły,
Basem w chórze śpiewali, mając śmierć na względzie,
A kukły zakurzone, gliniane anioły,
Szeptały im do ucha, jak w niebiesiech będzie.

W postne żałobne piątki, dnie wizyt żebraczych,
Grosze z prośbą o modły dawali ubogim;
A gdy ich imienników Bóg przywołać raczył,
Wklejali do albumu wzniosłe nekrologi.

Z wystraszonemi dziećmi na sztywnym spacerze
Stąpali procesyjnie, surowi, słomiani,
I teraz w świętobliwej męczeńskiej kompanji
Tak samo ważą kroki mieszczuchy-rycerze.

Na cyferblacie roku obrotem słonecznym
Kręcą, kręcą się w kółko, misją swą przejęci,
Wpatrzeni w złote centrum, gdzie ów Nikt odwieczny
Mechanizm zegarowy z namaszczeniem kręci.

I cieszą się, gdy szewcy, garbarze i zduny
Pieją modły dziękczynne fachowym patronom,
I mruczą źli, gdy czasem poeta-astronom
Zuchwale w niebo wbije oczy swe --- pioruny.
</poem>
}}

@@ Line 10: / Line 10: @@
 |Gatunek = {{Gatunek|Rodzaj=Wiersz}}
 |Przedruk =
-|Uwagi = W pierwodruku wraz z innymi wierszami pod wspólnym tytułem "Z Rzeczy czarnoleskiej". Podobnie jak i ''Litania'', wiersz ten był atakowany za bluźnierstwo --- patrz {{Patrz|komu-1928-10-14}}.
+|Uwagi = W pierwodruku wraz z innymi wierszami pod wspólnym tytułem "Z Rzeczy czarnoleskiej". Podobnie jak i ''Litania'', wiersz ten był atakowany za bluźnierstwo — patrz {{Patrz|komu-1928-10-14}}.
 |Treść =
 <poem>
@@ Line 20: / Line 20: @@
 Byli dawniej majstrami, chorążymi cechów,
 Chodzili na majówki Kasy Pogrzebowej,
-Umierali w niedzielę --- ważnie, bez uśmiechu,
+Umierali w niedzielę — ważnie, bez uśmiechu,
 Wydłużając się w laskę gromnicy woskowej.
@@ Line 51: / Line 51: @@
 Pieją modły dziękczynne fachowym patronom,
 I mruczą źli, gdy czasem poeta-astronom
-Zuchwale w niebo wbije oczy swe --- pioruny.
+Zuchwale w niebo wbije oczy swe — pioruny.
 </poem>
 }}