Czarny Kot
Z sapijaszko.net
Spis treści |
[edytuj] Powstanie
Kabaret Czarny Kot powstał 13. stycznia 1917 r, kierownikiem i dyrektorem został Jan St. Mar. Marowi udało się zdobyć najpoważniejszych wykonawców Mirażu: Romualda Gierasieńskiego, Konrada Toma, Stanisława Ratolda i Helenę Rinasównę. Poza nimi w skład zespołu weszli: Maria Strońska, Jadwiga Przeździecka i liczny balet: Jadwiga Bukojemska, Halina Kamińska, Eugenia Popielewska, Razumowicz, Willówna, Wacław Adler i Śliwiński. Dekoratorem został Węgierkiewicz, dyrektorem orkiestry Ehrlich.
[edytuj] Premiery i program
[edytuj] 1917
- 13. stycznia -- pierwszy program,
- w drugim programie (jak należy przypuszczać, w lutym) wystąpiły też Janina Madziarówna i Lucyna Truszkowska;
- kolejny program, z udziałem tancerza Ritzmana i Leo Belmonta z własnymi utworami;
- w marcu wystawiono rewię w dwóch częściach: pierwsza część W cyrkule, druga -- Rewizja w Czarnym Kocie. Całość nazwano Powrót taty. W programie wystąpiła gościnnie Maria Zahorska a Jadwiga Madziarówna zaśpiewała po raz pierwszy swój wielki szlagier Gołda, autorem którego był Andrzej Włast. Według Ludwika Sempolińskiego był to najlepszy program Czarnego Kota, wystawiany był przez 3 tygodnie;
- następna premiera, w której wystąpili m.in. Gierasieński w monologu Hipek dentysta oraz Matylda Saint Clair, po pięciu dniach jednak powrócono do poprzedniego programu, tj. Powrotu taty, który szedł już nieprzerwanie do 10. kwietnia;
- rewia Toma i Własta Pod znakiem legunów, w której wystąpili nowo zaangażowani Lesz, Wincenty Łoskot i Janusz Tański. Największym powodzeniem cieszyły się występy Gierasieńskiego, który z każdym kolejnym występem zdobywał nowych wielbicieli;
- podstawą następnego programu była revuetka Boczkowskiego Pudełko zabawek, w której wystąpili Przeździecka -- jako dziewczynka oraz Tadeusz Cygler -- jako chłopiec. Konrad Tom wykonał szlagier Panienka comme il faut, a Stanisław Ratold jeden z największych szlagierów Boczkowskiego: Szumiały mu echa kawiarni.
- 12. maja Maj wystawił rewię Piękna Basia z St. Clair i Gierasieńskim w rolach głównych;
- kolejny program (premiera prawdopodobnie miała miejsce 19. maja), wg Sempolińskiego "niezbyt udany";
- 26. maja wystawiono nową rewię Nullusa i Olszewskiego Gdzie spekulacja. Miała to być pożegnalna rewia przed wyjazdem zespołu na występy po prowincji, poniosła jednak klapę w takim stopniu, iż od 30. maja grano znów Powrót taty, aż do wyjazdu.
- 4. listopada Czarny Kot otwiera sezon jesienny. Kierownikiem artystycznym został Kazimierz Wroczyński i wystawił składany program, w którym znalazły się m.in.: Co młody człowiek powinien pamiętać K. Toma, balet Świtezianka i W barze na Dżyki gas. W skład zespołu wchodzili zarówno dawni artyści jak i nowoprzyjęci: Waleria Dobosz-Markowska, St. Clair, Maria Strońska, Gierasieński, Tom jako reżyser, Juliusz Sarnecki, Czesław Skonieczny, Lucyna Truszkowska, Wacław Adler (baletmistrz), Bukojemska, Piotr Greloff, Jadwiga Jezierska, Władysław Oksza, Konrad Ostrowski, Wacław Wierzbicki, Zembianka. Kapelmistrzem był Maks Halpern, dekoratorem zaś -- Zygmunt Galewski.
- 16. listopada wystawiono kolejną premierę, w której znalazły się operetka Suppégo Dziesięć cór na wydaniu oraz W biurze firmy Ersatz Toma.
W ostatnim programie tego roku wystąpili Anda Kitchman i Karol Hanusz.
[edytuj] 1918
- 8. stycznia wystawiono 8 program (w sezonie 1917/1918), w którym na tle stałego zespołu z Kitchman, Dobosz-Markowską, Gierasieńskim, Tomem, Skoniecznym i Strońską wystąpiła gościnnie 17. stycznia śpiewaczka Opery Warszawskiej Julia Mechówna przy akompaniamencie Petersburskiego. Zapowiadał Sarnecki.
- 19. marca, w kolejnym programie, widownię urzekła Strońska w Wielkiej Teodorze Tuwima; osiągnęła tym wielki sukces.
W związku z otwarciem Argusa, który odciągnął aktorów z innych teatrów, w tym i z Czarnego Kota, Wroczyński zmuszony był do uzupełnienia kadry.
- 7. września wystawiono premierę Stara Warszawa, w której, z nowopozyskanych, wystąpili: Bielska, Rapacki, Zdzitowiecki, który po jednym programie w Sfinksie został zaangażowany do Czarnego Kota, oraz pieśniarz -- Marek Windheim.
Od tego czasu, dzięki obecności Bielskiej i Rapackiego, styl Czarnego Kota zaczął się zmieniać z kabaretowego na operetkowy, w programie częściej zaczęły gościć jednoaktowe operetki, duety, sceny muzyczne.
