Editing Julian Tuwim - Szczury

  Złe, zwinne i piskliwe, miljard na jednego,
  Na mnie, na mnie uwzięły się skrobiące szczury!
  Z mroku wieków, wysłańce mściciela tajnego,
  Wzdłuż rzek przywędrowały rude mokre sznury.<br/>
  I poto snadź płynęły świętemi rzekami
  I łożyska Pendżabu zasłały pokotem,
  By wyczekiwać na mnie co wieczór pod drzwiami
  I szastnąć w ciemną dziurę straszliwym chrobotem.<br/>
  Pamiętają, przeklęte, że zemstę przyrzekły,
  Bo skradają się, węsząc ofiarę zamachu,
  By przez mój krok przeskoczyć z chichotem zaciekłym,
  Mnie na złość: abym zdrętwiał i zamarł ze strachu!<br/>
  A kiedy drzwi zatrzasnę, kwiczą w nocnej głuszy,
  Podkop ryją żarłocznie, z zawziętą rozpaczą...
  A gdy zasnę struchlały, zacisnąwszy uszy,
  Długie, kosmate szczury przez moje sny skaczą.<br/>
  Za skarby do pustego nie wejdę pokoju,
  Bo szczur szurgnie z pod szafy lub z sąsiedniej sali,
  Szczur jest w każdej szufladzie, gotowy do boju:
  Skoczy na pierś i szczeknie i ciężko się zwali.<br/>
  Wysoko na firance czeka uwieszony,
  Przykucnie pod poduszką, w nogach łóżka legnie,
  Rankiem z buta, z rękawa wymknie się, spłoszony,
  I szczur --- szczur --- szczur po ciele truchcikiem przebiegnie.<br/>
  A gdy księżyc --- fantasta zamajaczy w górze,
  Cienie swe, jak jaskółki, strumieniąc ze ściany,
  Szczur wychodzi żerować na srebrne podwórze,
  W martwym słupie miesiąca jak zaczarowany.<br/>
  A za nim drugi, trzeci, poważnie, mistycznie,
  Kładą się, łby podnoszą i sterczą, jak grzyby...
  Muszę wstać, zapatrzony, kroczę lunatycznie
  I sztywne oczy wlepiam w księżycowe szyby.<br/>
  I patrzymy na siebie w tę jasną noc letnią,
  Trwożni i natężeni nienawiścią dziką,
  Błagają mnie oczyma, abym wyszedł z fletnią,
  A one pójdą, pójdą za moją muzyką...<br/>
  --- Wiem podłe, co knujecie! Wyjdą hufce szczurze,
  Ze wszystkich piwnic miasta na wierzch się wyskrobią,
  Pójdą za mą piosneczką, lecz nagle, przy murze,
  Splączą się ze mną, spiętrzą --- i tam swoje zrobią!
  Przyprą mnie ogoniastą, pazurzystą falą,
  Jak w sieć, schwyci mnie czarny potwór tysiącgłowy,
  Zczepione, rozjątrzone naziem mnie powalą
  I dokonają, piszcząc, zemsty popielowej!<br/>
  Tak spełnią czyn wyśniony. Potem ruszy lądem
  Zwycięska dżumonośców armja ku wybrzeżom,
  Zakryje sobą wody --- i z rzek świętym prądem
  Popłynie tryumfalnie ku pradawnym leżom.


{{MetaUtwor
|Autor=Julian Tuwim
|Tytul=Szczury
|Published=Skamander
|Nr=2
|Data=1920
|Strona=75-76
|Przedruk=''Gazeta Wieczorna'', nr 5136, Lwów, 1920; ''Wierszy tom czwarty'', Ignis, Warszawa 1923; ''Wiersze zebrane'', F. Hoesick, W-wa 1928; ''Wiersze zebrane'', J. Przeworski, W-wa 1933; ''Dzieła'', Czytelnik, Warszawa 1955;
|Uwagi=
|Źródło=
}}