Editing Julian Tuwim - Jego królewskiej mości kochanka

''Ballada francuska z XVII stulecia''

   Jego Królewskiej Mości kochanka,
   Usta jak wiśnie, dłonie jak kwiaty,
   Z tkanin najcieńszych cudowne szaty,
   Na smukłych palcach lśniące klejnoty,
   Na śnieżnej szyi - w oprawie złotej
   Perły bezcenne z morskiej otchłani,
   Za pocałunek złożone w dani.
   O, bo zna dobrze sztukę miłości
   Kochanka Jego Królewskiej Mości.<br/>
   Jego Królewskiej Mości kochanka
   Ma serce kruche jak morska pianka,
   Często się gniewa, często grymasi,
   Do króla pana słodko się łasi
   Lub go odpycha znudzona, senna;
   Ot - kaprys wszystko ... natura zmienna.
   Ale go kocha, kocha serdecznie,
   Swoją mu wierność przysięga wiecznie...
   A oprócz tego z błaznem gra w kości
   Kochanka Jego Królewskiej Mości.<br/>
   Jego Królewskiej Mości kochanka
   Wieść straszną słyszy pewnego ranka,
   Że tłum przed zamkiem królowi grozi,
   Krzyk tłuszczy dzikiej krew w żyłach mrozi.
   Jak śmią ci ludzie? Cóż to za krzyki?
   Służba! Rozpędzić ten motłoch dziki.
   Nie drżyj, mój królu. Spójrz w oczy moje.
   Ja uspokoję ciebie, ukoję.
   (Złoszczą ci ludzie głupi i prości
   Kochankę Jego Królewskiej Mości).<br/>
   Jego Królewskiej Mości kochanka
   Oczom nie wierzy - bo zza krużganka
   Wspaniałej sali - ktoś nagle wpada,
   Oczy mu błyszczą, twarz jego blada,
   A za nim drugi, trzeci i czwarty,
   Tłum cały w sali. Gdzież wierne warty?
   Chwytają króla. A - biją! Boże!
   Król ich o litość błaga w pokorze,
   Więc chwyta sztylet w gniewie i złości
   Kochanka Jego Królewskiej Mości.<br/>
   A gdy spętana przy murze stała,
   To jeno groźnym wzrokiem patrzała,
   Jak rozjuszony motłoch bezwstydnie
   Nad trupem króla tańczył ohydnie,
   Jak króla dłonie, kochane, białe
   Krwią były czarną skalane całe,
   A jasne oczy, co o niej śniły,
   Tchnęły śmiertelnym mrokiem mogiły.
   I zawołała krzykiem miłości
   Kochanka Jego Królewskiej Mości.<br/>
   Tłumie, o tłumie, tyś nie tyrana
   Zabił, nie władcę, nie króla pana.
   Nie tyran był to, nie król, lecz tkliwy
   Miłosnych nocy zwiastun szczęśliwy,
   Kochanek czuły, dobry, jedyny.
   Nie masz w nim skazy żadnej ni winy,
   Kochał mnie przecież. I jam go kochała.
   Jak mogła czynić źle dłoń ta biała?
   Ktoś w tłumie zaśmiał się ... Wtem kamień świsnął,
   Krwi kraśnej strumień ze skroni trysnął
   I padła z głośnym krzykiem miłości
   Kochanka Jego Królewskiej Mości.

{{MetaUtwor
|Autor = Julian Tuwim
|Tytul = Jego królewskiej mości kochanka
|Published = rękopis, opatrzony stemplem niemieckiej cenzury z dn. 11.01.1918 r, w Muzeum Literatury.
|Nr = brak
|Data = 1918
|Strona =
|Przedruk = J. Tuwim, ''Kabaretiana'', Czytelnik 2002.
|Uwagi = Piosenka napisana dla [[repertuar::Lena Orwidowa-Boczkowska|Leny Orwidowej-Boczkowskiej]], występującej w 1918 r w kabarecie [[Miraż]].
|Źródło = J. Tuwim, ''Kabaretiana'', Czytelnik 2002, str. 38
}}