Konrad Tom - Madame Loulou
{{#ifexpr: {{#ask:Rodzaj::ArtykułKlucz::tom-madame-1918|format=count}} > 0 |
{{#if:Słowa polskie Konrada Toma. Muzyka H. Waldau.
<poem>
Tak ludzie mówią, żę to pusta lalka, La belle Madame LouLou z Alei Róż, Zapewne tak, to nie westalka, Tancerką jest, to jasne już. O pięknym grzechu cichą pieśń szeleści, Jedwabna suknia z niezliczonych fałd, I ma przedziwny czar niewieści, Jej drobna rączka, nóżki kształt, Dyskretna woń "coeur Jeanette" Dyskretnych pieszczot przedsmak śle, Dlatego właśnie tę kobietę Świat niedyskretny sądzi źle. Madame Loulou Ma szyk dessous Piękne brylanty i stroje, Żyje bez burz W Alei Róż Sama, lub czasem we dwoje; Główka bez trosk, Serce jak wosk I buziak anielsko słodki, Madame Loulou Przysięgnę tu, Jest tylko ofiarą plotki
Lecz tajemnicą jest poliszynela, Że piękna Loulou ma przyjaciół trzech, Bo jakże żyć bez przyjaciela, A mieć ich trzech to nie grzech. Pan baron w niej się kocha idealnie, Przysyła róże "Marechal de France", W południe zwykle zwiedza jej sypialnię I patrzy na nią par distance. Pan konsul darzy ją liljami, Jak długi rok stricte five o'clock, Przy kawce u niej siedzą sami, Lecz zwykle tak o jeden krok. Madame Loulou Tak dla tych dwu W różne przybiera się stroje: Le cher baron Zwykł widzieć ją Spowitą w szlafroczku zwoje. Konsul a dit: "Après midi Lubię cię w robes z aksamitu"; Madame Loulou Tam jak i tu Da dowód serca i sprytu.
Artystą zwanym jest przyjaciel trzeci, Wytworny, piękny niby młody bóg, Talentem swym zachwyty wkoło nieci I sprawia w sercach pań puk, puk, puk. Ten nigdy Loulou kwiatów nie przysyła, I kiedy chce, przychodzi do niej sam, Z nim Loulou jest potrójnie miła I zapomina co to kłam. Gdy do zatrzasku klucz swój wwierca Tam do jej drzwi, w Alei Róż, Loulou już czeka z biciem serca I usta swe rozchyla już! Madame Loulou Nie mów mu Nic o konsulu, baronie, Cisza jest wkrąg, On przy niej kląkł I serce przy sercu płonie; Znikł wszelki ślad Zbytecznych szat I poszły w kąt konwenanse: Madame Loulou Jest sobą tu, "Honny soit qui mal y pense!"
</poem>|=Treść= Słowa polskie Konrada Toma. Muzyka H. Waldau. <poem>
Tak ludzie mówią, żę to pusta lalka, La belle Madame LouLou z Alei Róż, Zapewne tak, to nie westalka, Tancerką jest, to jasne już. O pięknym grzechu cichą pieśń szeleści, Jedwabna suknia z niezliczonych fałd, I ma przedziwny czar niewieści, Jej drobna rączka, nóżki kształt, Dyskretna woń "coeur Jeanette" Dyskretnych pieszczot przedsmak śle, Dlatego właśnie tę kobietę Świat niedyskretny sądzi źle. Madame Loulou Ma szyk dessous Piękne brylanty i stroje, Żyje bez burz W Alei Róż Sama, lub czasem we dwoje; Główka bez trosk, Serce jak wosk I buziak anielsko słodki, Madame Loulou Przysięgnę tu, Jest tylko ofiarą plotki
Lecz tajemnicą jest poliszynela, Że piękna Loulou ma przyjaciół trzech, Bo jakże żyć bez przyjaciela, A mieć ich trzech to nie grzech. Pan baron w niej się kocha idealnie, Przysyła róże "Marechal de France", W południe zwykle zwiedza jej sypialnię I patrzy na nią par distance. Pan konsul darzy ją liljami, Jak długi rok stricte five o'clock, Przy kawce u niej siedzą sami, Lecz zwykle tak o jeden krok. Madame Loulou Tak dla tych dwu W różne przybiera się stroje: Le cher baron Zwykł widzieć ją Spowitą w szlafroczku zwoje. Konsul a dit: "Après midi Lubię cię w robes z aksamitu"; Madame Loulou Tam jak i tu Da dowód serca i sprytu.
Artystą zwanym jest przyjaciel trzeci, Wytworny, piękny niby młody bóg, Talentem swym zachwyty wkoło nieci I sprawia w sercach pań puk, puk, puk. Ten nigdy Loulou kwiatów nie przysyła, I kiedy chce, przychodzi do niej sam, Z nim Loulou jest potrójnie miła I zapomina co to kłam. Gdy do zatrzasku klucz swój wwierca Tam do jej drzwi, w Alei Róż, Loulou już czeka z biciem serca I usta swe rozchyla już! Madame Loulou Nie mów mu Nic o konsulu, baronie, Cisza jest wkrąg, On przy niej kląkł I serce przy sercu płonie; Znikł wszelki ślad Zbytecznych szat I poszły w kąt konwenanse: Madame Loulou Jest sobą tu, "Honny soit qui mal y pense!"
</poem>|}}
Dane bibliograficzne
{{#if:Konrad Tom|Autor: Konrad Tom|}}
Tytuł: Madame Loulou
Pierwodruk w: Estrada, {{#if: 2 | nr 2, | }} {{#ifeq: 1918 | brak | | {{#ifeq: {{#len:1918}} | 4 | data::1918 | {{#time: Y|1918}} }}}}{{#ifeq: 46-48 | brak ||, str. strony::46-48}}; {{#if: |Przedruk: | }}
{{#ifexpr: {{#ask: Przedruk::tom-madame-1918|format=count}} > 0 | Przedruk w tomach: {{#ask: Przedruk::tom-madame-1918|format=list|outro=.}} | }} {{#if: | Uwagi: |}}
{{#ifexpr: {{#ask:Rodzaj::RecenzjaKlucz rodzaju::tom-madame-1918|format=count}} > 0 | Recenzje: {{#ask:Rodzaj::RecenzjaKlucz rodzaju::tom-madame-1918 |sort=Data |format=ul}} | }}
{{#ifexpr: {{#ask:Rodzaj::PolemikaKlucz rodzaju::tom-madame-1918|format=count}} > 0 | patrz też: {{#ask:Rodzaj::PolemikaKlucz rodzaju::tom-madame-1918 |sort=Data |format=ul}} | }}
{{#if: wg pierwodruku|Źródło tekstu: wg pierwodruku|}}{{#if: Konrad Tom | Madame Loulou | }}{{#if: Konrad Tom | | }} {{#ifeq: 2 | brak | | }}{{#ifeq: 1918 | brak | | {{#ifeq: {{#len:1918}} | 4 | | [[rok publikacji::{{#time: Y|1918}}| ]] }} }} {{#if:|[[Klucz rodzaju::{{{Klucz}}}| ]]| }}{{#if: |[[Stradecki::{{{Stradecki}}}|]]|}}
<headertabs/>
|{{#if:Słowa polskie Konrada Toma. Muzyka H. Waldau.
<poem>
Tak ludzie mówią, żę to pusta lalka, La belle Madame LouLou z Alei Róż, Zapewne tak, to nie westalka, Tancerką jest, to jasne już. O pięknym grzechu cichą pieśń szeleści, Jedwabna suknia z niezliczonych fałd, I ma przedziwny czar niewieści, Jej drobna rączka, nóżki kształt, Dyskretna woń "coeur Jeanette" Dyskretnych pieszczot przedsmak śle, Dlatego właśnie tę kobietę Świat niedyskretny sądzi źle. Madame Loulou Ma szyk dessous Piękne brylanty i stroje, Żyje bez burz W Alei Róż Sama, lub czasem we dwoje; Główka bez trosk, Serce jak wosk I buziak anielsko słodki, Madame Loulou Przysięgnę tu, Jest tylko ofiarą plotki
Lecz tajemnicą jest poliszynela, Że piękna Loulou ma przyjaciół trzech, Bo jakże żyć bez przyjaciela, A mieć ich trzech to nie grzech. Pan baron w niej się kocha idealnie, Przysyła róże "Marechal de France", W południe zwykle zwiedza jej sypialnię I patrzy na nią par distance. Pan konsul darzy ją liljami, Jak długi rok stricte five o'clock, Przy kawce u niej siedzą sami, Lecz zwykle tak o jeden krok. Madame Loulou Tak dla tych dwu W różne przybiera się stroje: Le cher baron Zwykł widzieć ją Spowitą w szlafroczku zwoje. Konsul a dit: "Après midi Lubię cię w robes z aksamitu"; Madame Loulou Tam jak i tu Da dowód serca i sprytu.
Artystą zwanym jest przyjaciel trzeci, Wytworny, piękny niby młody bóg, Talentem swym zachwyty wkoło nieci I sprawia w sercach pań puk, puk, puk. Ten nigdy Loulou kwiatów nie przysyła, I kiedy chce, przychodzi do niej sam, Z nim Loulou jest potrójnie miła I zapomina co to kłam. Gdy do zatrzasku klucz swój wwierca Tam do jej drzwi, w Alei Róż, Loulou już czeka z biciem serca I usta swe rozchyla już! Madame Loulou Nie mów mu Nic o konsulu, baronie, Cisza jest wkrąg, On przy niej kląkł I serce przy sercu płonie; Znikł wszelki ślad Zbytecznych szat I poszły w kąt konwenanse: Madame Loulou Jest sobą tu, "Honny soit qui mal y pense!"
</poem>|Słowa polskie Konrada Toma. Muzyka H. Waldau. <poem>
Tak ludzie mówią, żę to pusta lalka, La belle Madame LouLou z Alei Róż, Zapewne tak, to nie westalka, Tancerką jest, to jasne już. O pięknym grzechu cichą pieśń szeleści, Jedwabna suknia z niezliczonych fałd, I ma przedziwny czar niewieści, Jej drobna rączka, nóżki kształt, Dyskretna woń "coeur Jeanette" Dyskretnych pieszczot przedsmak śle, Dlatego właśnie tę kobietę Świat niedyskretny sądzi źle. Madame Loulou Ma szyk dessous Piękne brylanty i stroje, Żyje bez burz W Alei Róż Sama, lub czasem we dwoje; Główka bez trosk, Serce jak wosk I buziak anielsko słodki, Madame Loulou Przysięgnę tu, Jest tylko ofiarą plotki
Lecz tajemnicą jest poliszynela, Że piękna Loulou ma przyjaciół trzech, Bo jakże żyć bez przyjaciela, A mieć ich trzech to nie grzech. Pan baron w niej się kocha idealnie, Przysyła róże "Marechal de France", W południe zwykle zwiedza jej sypialnię I patrzy na nią par distance. Pan konsul darzy ją liljami, Jak długi rok stricte five o'clock, Przy kawce u niej siedzą sami, Lecz zwykle tak o jeden krok. Madame Loulou Tak dla tych dwu W różne przybiera się stroje: Le cher baron Zwykł widzieć ją Spowitą w szlafroczku zwoje. Konsul a dit: "Après midi Lubię cię w robes z aksamitu"; Madame Loulou Tam jak i tu Da dowód serca i sprytu.
Artystą zwanym jest przyjaciel trzeci, Wytworny, piękny niby młody bóg, Talentem swym zachwyty wkoło nieci I sprawia w sercach pań puk, puk, puk. Ten nigdy Loulou kwiatów nie przysyła, I kiedy chce, przychodzi do niej sam, Z nim Loulou jest potrójnie miła I zapomina co to kłam. Gdy do zatrzasku klucz swój wwierca Tam do jej drzwi, w Alei Róż, Loulou już czeka z biciem serca I usta swe rozchyla już! Madame Loulou Nie mów mu Nic o konsulu, baronie, Cisza jest wkrąg, On przy niej kląkł I serce przy sercu płonie; Znikł wszelki ślad Zbytecznych szat I poszły w kąt konwenanse: Madame Loulou Jest sobą tu, "Honny soit qui mal y pense!"
</poem>|}}
{{#if:Estrada|Pierwodruk w: Estrada,|}} {{#if: 2 | nr 2, | }}{{#ifeq: 1918 | brak | | {{#ifeq: {{#len:1918}} | 4 | data::1918 | {{#time: Y|1918}} }}}}{{#ifeq: 46-48 | brak ||, str. strony::46-48}}; {{#if: |Przedruk: | }} {{#ifexpr: {{#ask: Przedruk::tom-madame-1918|format=count}} > 0 | Przedruk w tomach: {{#ask: Przedruk::tom-madame-1918|sort=Data wydania|order=asc|format=list|outro=.}} | }} {{#if: | Uwagi: |}}
{{#ifexpr: {{#ask:Rodzaj::RecenzjaKlucz rodzaju::tom-madame-1918|format=count}} > 0 | Recenzje:
{{#ask:Rodzaj::RecenzjaKlucz rodzaju::tom-madame-1918
|sort=Data
|format=ul}} | }}
{{#ifexpr: {{#ask:Rodzaj::PolemikaKlucz rodzaju::tom-madame-1918|format=count}} > 0 | patrz też: {{#ask:Rodzaj::PolemikaKlucz rodzaju::tom-madame-1918 |sort=Data |format=ul}} | }}
{{#if: wg pierwodruku|Źródło tekstu: wg pierwodruku|}}{{#if: Konrad Tom | Madame Loulou | }}{{#if: Konrad Tom | | }} {{#ifeq: 2 | brak | | }}{{#ifeq: 1918 | brak | | {{#ifeq: {{#len:1918}} | 4 | | [[rok publikacji::{{#time: Y|1918}}| ]] }} }} {{#if:|[[Klucz rodzaju::{{{Klucz}}}| ]]| }}{{#if: |[[Stradecki::{{{Stradecki}}}|]]|}}
}}
